Πριν από ακριβώς δέκα χρόνια, ο Ρολάν Λεσκίρ εγκατέλειπε μια λαμπρή καριέρα στον καναδικό χρηματοπιστωτικό τομέα για να ενταχθεί στο πολιτικό όραμα του Εμανουέλ Μακρόν. Ως ο τέταρτος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης και πρώην επικεφαλής επενδύσεων στη Caisse de Dépôt et Placement du Québec, επέστρεψε στην πατρίδα του απόφοιτος της École Polytechnique και του London School of Economics με στόχο να ανακόψει την άνοδο της Ακροδεξιάς και να στηρίξει μια φιλοεπιχειρηματική Γαλλία. Σήμερα, καθώς η θητεία φθάνει στο τέλος της, ο ίδιος δίνει μια μάχη οπισθοφυλακής για να σώσει τα θεμέλια της λεγόμενης Macronomics από τις πολλαπλές κρίσεις και τα αδιέξοδα.
Η πρώτη φόρμουλα της διακυβέρνησης στηρίχθηκε στην αρχή ότι «πρέπει να παράγεις πλούτο προκειμένου να τον διανείμεις». Με ισχυρή ανάπτυξη άνω του 2%, πτώση της ανεργίας και ιστορικά χαμηλό έλλειμμα, προωθήθηκε το νομοσχέδιο PACTE για την ενίσχυση της συμμετοχής των εργαζομένων και τη μείωση της φορολογίας.
Ωστόσο, η πορεία αυτή ανακόπηκε απότομα τον Νοέμβριο του 2018, όταν ο προτεινόμενος φόρος άνθρακα στα καύσιμα πυροδότησε τις κινητοποιήσεις των Κίτρινων Γιλέκων.
Η λαϊκή οργή απέναντι στο κόστος ζωής ανάγκασε την κυβέρνηση να διοχετεύσει πάνω από 10 δισεκατομμύρια ευρώ σε επιδόματα, σημαδεύοντας τον πρώτο μεγάλο πολιτικό λανθασμένο υπολογισμό ως προς την αποδοχή των μεταρρυθμίσεων.
Το δόγμα «όσο κι αν κοστίσει» και η εκτίναξη του χρέους
Με την έλευση της πανδημίας του Covid-19, το κράτος υιοθέτησε το δόγμα της στήριξης «όσο κι αν κοστίσει», διοχετεύοντας τεράστια κεφάλαια σε αναστολές και κλειστές επιχειρήσεις. Σύμφωνα με το Ελεγκτικό Συνέδριο (Cour des Comptes), οι δαπάνες της πανδημίας άγγιξαν τα 190 δισ. ευρώ, ενώ η επακόλουθη ενεργειακή κρίση μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία πρόσθεσε άλλα 72 δισ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένων 8 δισ. σε οριζόντιες επιδοτήσεις καυσίμων.
Αυτή η πολιτική βοήθησε μεν τον Μακρόν να επικρατήσει το 2022, αλλά του στέρησε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι διαδοχικές πολιτικές αναταραχές, οι πρόωρες εκλογές του 2024 και η πτώση δύο πρωθυπουργών καθυστέρησαν την εξυγίανση. Ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί αναγκάστηκε να αναστείλει τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση και να παρατείνει τους φόρους στις μεγάλες επιχειρήσεις για να αποφύγει προτάσεις μομφής.
Η πίεση των αγορών και η απειλή των άκρων
Πλέον, η Γαλλία αντιμετωπίζει μια κρίσιμη δοκιμασία στην αγορά ομολόγων ενόψει της ψήφισης του προϋπολογισμού. Η απόδοση του 10ετούς γαλλικού χρέους έναντι του γερμανικού έχει διευρυνθεί στα υψηλότερα επίπεδα από το 2011, με τους επενδυτές να ζητούν υψηλότερες αποδόσεις από ό,τι για την Ιταλία. Ο Λεσκίρ προτείνει δύσκολες περικοπές, όπως πάγωμα μισθών στο Δημόσιο και συντάξεων, καθώς και διατήρηση εταιρικών φόρων.
Ωστόσο, οι επόμενες προεδρικές εκλογές απειλούν να σαρώσουν ό,τι απέμεινε. Η Μαρίν Λεπέν προτείνει συνταξιοδότηση ακόμα και από τα 60 έτη, ενώ ο Ζαν-Λικ Μελανσόν ζητά βαριά φορολόγηση, αυξήσεις μισθών και διαγραφή ή πάγωμα του χρέους που κατέχει η κεντρική τράπεζα. Παρά τις τεράστιες απώλειες και το βαρύ κόστος στη δημοσιονομική αξιοπιστία, ο Λεσκίρ διατηρεί την πεποίθηση ότι σε βάθος χρόνου η κοινωνία θα αναγνωρίσει τον μετασχηματισμό της χώρας.
