Τον προβληματισμό τους για την κουλτούρα του "cancel" (ακύρωσης) στο Χόλιγουντ εξέφρασαν ο Ματ Ντέιμον και ο Μπεν Άφλεκ, υποστηρίζοντας ότι η δημόσια διαπόμπευση δεν αφήνει χώρο για συγχώρεση και επανένταξη.
Καλεσμένοι στο podcast The Joe Rogan Experience, στο πλαίσιο της προώθησης της νέας τους ταινίας The Rip, οι δύο βραβευμένοι με Όσκαρ ηθοποιοί σχολίασαν το φαινόμενο της κοινωνικής «ακύρωσης», το οποίο, όπως είπαν, μπορεί να μετατρέψει ένα λάθος ή μια αμφιλεγόμενη δήλωση σε ισόβια καταδίκη.
Ο Τζο Ρόγκαν έθεσε το ζήτημα της υπερβολής: «Ένα πράγμα να πεις ή να κάνεις και ξαφνικά να σε διαγράφουν από την κοινωνία για πάντα». Ο Ματ Ντέιμον συμφώνησε, χαρακτηρίζοντας την κουλτούρα του cancel «παράλογη», και προχώρησε σε μία ιδιαίτερα αιχμηρή παρατήρηση.
Στοιχηματίζω ότι κάποιοι άνθρωποι θα προτιμούσαν να πάνε φυλακή για 18 μήνες και μετά να πουν: “Πλήρωσα το τίμημα, τελείωσε”. Όμως αυτός ο δημόσιος διασυρμός δεν τελειώνει ποτέ. Σε ακολουθεί μέχρι τον τάφο.
Ο Μπεν Άφλεκ, από την πλευρά του, παρομοίασε την κουλτούρα της ακύρωσης με ένα «ένστικτο έκτης δημοτικού», όπου όλοι δείχνουν κάποιον με το δάχτυλο λέγοντας «αυτός είναι σε μπελάδες». Όπως σημείωσε, οι άνθρωποι συχνά αντλούν μια σκοτεινή ικανοποίηση από το να βλέπουν κάποιον άλλον να απομονώνεται.
Υπάρχει κάτι βαθιά προβληματικό σε αυτό. Είναι σαν να λες: "Δεν είμαι εγώ, είναι αυτός". Και όταν αφαιρείς τη συγχώρεση από την εξίσωση, κάνεις αδύνατη την πραγματική παραδοχή λάθους. Γιατί, ό,τι κι αν πεις, γίνεσαι παρίας. Κανείς δεν θέλει να πιστεύει ότι το σύνολο της ζωής του είναι η χειρότερη στιγμή του
Ο Ματ Ντέιμον γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει δημόσια κατακραυγή. Το 2021 είχε δεχθεί έντονες αντιδράσεις όταν δήλωσε στους Sunday Times ότι σταμάτησε να χρησιμοποιεί ομοφοβική προσβολή μόνο αφού η κόρη του τού εξήγησε, με ένα εκτενές κείμενο, γιατί η λέξη αυτή είναι επικίνδυνη.
Αργότερα, σε δήλωσή του στο The Hollywood Reporter, ο ηθοποιός διευκρίνισε ότι δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ προσωπικά τον συγκεκριμένο όρο. «Δεν έχω αποκαλέσει ποτέ κανέναν έτσι στην προσωπική μου ζωή», ανέφερε, προσθέτοντας πως η εξάλειψη των προκαταλήψεων απαιτεί ενεργή στάση υπέρ της δικαιοσύνης και όχι εφησυχασμό. «Στέκομαι στο πλευρό της LGBTQ+ κοινότητας», υπογράμμισε.
Η συζήτηση άνοιξε εκ νέου ένα ευρύτερο ερώτημα για τα όρια της κοινωνικής λογοδοσίας και το αν η βιομηχανία του θεάματος –και όχι μόνο– αφήνει πραγματικά χώρο για μετάνοια, συγχώρεση και δεύτερες ευκαιρίες.
