Οι δασμοί και οι κυρώσεις αποτελούν τον πυρήνα της οικονομικής και γεωπολιτικής στρατηγικής του Ντόναλντ Τραμπ στη δεύτερη θητεία του, λειτουργώντας τόσο ως μέσο προστασίας της αμερικανικής παραγωγής όσο και ως μοχλός πίεσης προς ανταγωνιστές και εμπορικούς εταίρους. Η πρόσφατη απόφαση για «φρένο» στην επιβολή νέων δασμών, σε συνδυασμό με την αυστηροποίηση των κυρώσεων κατά κινεζικών εταιρειών και δεξαμενόπλοιων, αποτυπώνει μια πολιτική ευέλικτη αλλά και επιθετική, με καθαρό στόχο τη θωράκιση της αμερικανικής οικονομίας.
Στο μέτωπο των δασμών, ο Τραμπ αποφάσισε να αναστείλει για έναν χρόνο την επιβολή αυξημένων επιβαρύνσεων σε συγκεκριμένες κατηγορίες εισαγόμενων προϊόντων, διατηρώντας τους υφιστάμενους συντελεστές. Η κίνηση αυτή δεν σηματοδοτεί υποχώρηση από τη στρατηγική του προστατευτισμού, αλλά μάλλον αναγνώριση των κινδύνων που ενέχει μια απότομη αύξηση του κόστους για τους Αμερικανούς καταναλωτές και τις επιχειρήσεις. Σε μια περίοδο όπου ο πληθωρισμός παραμένει ευαίσθητο ζήτημα, ο Λευκός Οίκος επιλέγει να καθυστερήσει μέτρα που θα μπορούσαν να μετακυλιστούν άμεσα στις τιμές.
Παράλληλα, η κυβέρνηση Τραμπ εντείνει την πίεση στο διεθνές εμπόριο ενέργειας μέσω νέων κυρώσεων που στοχεύουν κινεζικές εταιρείες και δεξαμενόπλοια τα οποία φέρονται να εμπλέκονται στη μεταφορά πετρελαίου από τη Βενεζουέλα. Οι κινήσεις αυτές εντάσσονται στην προσπάθεια περιορισμού των εσόδων του καθεστώτος Μαδούρο, αλλά ταυτόχρονα εκπέμπουν σαφές μήνυμα προς το Πεκίνο ότι η Ουάσιγκτον δεν θα ανεχθεί παρακάμψεις του καθεστώτος κυρώσεων.
Η σύμπτωση των δύο αυτών πολιτικών δεν είναι τυχαία. Οι δασμοί λειτουργούν ως εργαλείο άμυνας της εσωτερικής αγοράς, ενώ οι κυρώσεις ως μέσο εξωτερικής πίεσης και αναδιάταξης των παγκόσμιων ροών εμπορίου και ενέργειας. Στην πράξη, η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει να επανακαθορίσει τους όρους συμμετοχής στο διεθνές οικονομικό σύστημα, θέτοντας το κόστος συμμόρφωσης υψηλότερα για όσους αμφισβητούν την αμερικανική πολιτική.
Για τις αγορές, το μήνυμα είναι διττό. Από τη μία, η αναβολή των δασμών προσφέρει προσωρινή ανακούφιση σε κλάδους που εξαρτώνται από εισαγόμενες πρώτες ύλες και τελικά προϊόντα. Από την άλλη, η κλιμάκωση των κυρώσεων αυξάνει την αβεβαιότητα, ιδίως στους τομείς της ναυτιλίας και της ενέργειας, όπου οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι μεταφράζονται άμεσα σε αυξημένο κόστος και μεταβλητότητα.
Συνολικά, η πολιτική Τραμπ δείχνει ότι οι δασμοί και οι κυρώσεις δεν αποτελούν αποσπασματικά μέτρα, αλλά μέρος μιας ενιαίας οικονομικής στρατηγικής ισχύος. Η ισορροπία μεταξύ προστασίας της αμερικανικής οικονομίας και αποφυγής εσωτερικών αναταράξεων θα καθορίσει και το επόμενο βήμα, σε ένα περιβάλλον όπου η παγκόσμια οικονομία παραμένει εξαιρετικά ευάλωτη σε πολιτικές αποφάσεις.
