Η δημοσκοπική ενίσχυση πολιτικών σχημάτων που συνδέονται με τη Μαρία Καρυστιανού και τον Αλέξη Τσίπρα αναδιατάσσει το πολιτικό σκηνικό και στέλνει ηχηρό μήνυμα προς το σύνολο της αντιπολίτευσης.
Εν προκειμένω ο αντισυστημικός λόγος ενισχύεται με διαφορετικές αφετηρίες. Από την μία πλευρά το φαινόμενο Καρυστιανού εδράζεται στο ηθικό και θεσμικό έλλειμμα για δικαιοσύνη, διαφάνεια, λογοδοσία, ενώ το κόμμα Τσίπρα επανενεργοποιεί κοινωνικά στρώματα που αισθάνονται πολιτικά «ορφανά» μετά την κρίση ταυτότητας της κεντροαριστεράς.
Γίνεται προφανές ότι ο πολιτικός χάρτης παύει να κινείται προβλέψιμα και η άνοδος αυτών των δύο πόλων οδηγεί σε σημαντικά συμπεράσματα. Αρχικώς, η αντιπολίτευση, αντί να κεφαλαιοποιεί τη φθορά της κυβέρνησης, χάνει έδαφος από σχήματα που τολμούν να πουν τα πράγματα ωμά. Επίσης ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας δεν εμπιστεύεται πια τους «θεσμικά υπεύθυνους» και αναζητά εναλλακτικές φωνές..
Προς ώρας η κυβέρνηση δεν προβληματίζεται από τη δημοσκοπική άνοδο αυτών των δύο νέων πολιτικών πόλων, καθώς το χάσμα με τα λοιπά κόμματα μεγαλώνει αντί να ψαλιδίζεται. Με βάση τα στοιχεία της τελευταίας δημοσκόπησης από την MRB, η κυβέρνηση πέρασε μάλλον αναίμακτα τον σκόπελο των αγροτικών κινητοποιήσεων και εν πολλοίς κράτησε τις δυνάμεις της, την ώρα που το μερίδιο της αντιπολίτευσης μοιράζεται σε περισσότερα κομμάτια, τα οποία διεκδικούν επί ίσοις όροις τα κόμμα Καρυστιανού και Τσίπρα.
Η δεξαμενή ψηφοφόρων για Καρυστιανού και Τσίπρα
Παρά το γεγονός ότι οι εν λόγω πολιτικοί σχηματισμοί δεν χωρούν εύκολα στα κλασικά ιδεολογικά κουτιά και έχουν τη δυνατότητα να αντλήσουν ψήφους από μια ευρύτερη εκλογική δεξαμενή, εντούτοις αποτυπώνονται σαφείς ενδείξεις για το προφίλ των ψηφοφόρων που τους προτιμούν. To κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει πως έχει αποδοχή στον ευρύτερο χώρο στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, λαμβάνοντας το 32,5% στην πρόθεση ψήφου από τη «δεξαμενή» ψηφοφόρων της Ελληνικής Λύσης του Βελόπουλου, και το 19,4% από την Πλεύση Ελευθερίας, ένα κόμμα με ασαφές ιδεολογική στίγμα και πολυμορφική πολιτική ταυτότητα.
Το κόμμα Τσίπρα αντλεί σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ (47,6%), έχοντας ωστόσο πολύ μικρή διείσδυση στο ΠΑΣΟΚ (2,1%). Ο χώρος της κεντροαριστεράς αποτελεί -όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο- το προνομιακό πεδίο για τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος προφανώς επιθυμεί να αυξήσει την αποδοχή του στα υπόλοιπα κόμμα του χώρου αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, όπου η εσωκομματική γκρίνια καλά κρατεί, μετά και τα μάλλον απογοητευτικά αποτελέσματα του γκάλοπ της MRB.
Η βελόνα προς τα κάτω για το ΠΑΣΟΚ
Η βελόνα όχι μόνο έχει κολλήσει αλλά δείχνει έτοιμη να κατρακυλήσει και χαμηλότερα για το ΠΑΣΟΚ, το οποίο σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, χάνει τη δεύτερη θέση από τη Πλεύση Ελευθερίας και υποχωρεί στο 12,7%. Η στρατηγική της μετριοπάθειας που έχει υιοθετήσει ο Νίκος Ανδρουλάκης, προφανώς δεν έχει πέραση στο εκλογικό σώμα. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να είναι «σοβαρό», «υπεύθυνο» και «θεσμικό», αλλά ξεχνά ότι χωρίς καθαρή σύγκρουση δεν υπάρχει πολιτική ταυτότητα.
