Μπορεί η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ να δίνουν μάχη για τη δεύτερη θέση και την πρωτοκαθεδρία στην Κεντροαριστερά, ωστόσο σε αυτό το κλίμα που συχνά οξύνεται, υπάρχουν πολιτικοί παράγοντες που κινούνται σε άλλη κατεύθυνση.
Δεν στέκονται στο ποιο από τα δύο κόμματα θα υπερισχύσει (ούτως ή άλλως οι δυνάμεις είναι περίπου μοιρασμένες) αλλά προτάσσουν τα σημεία συγκλίσεων, επιδιώκουν να κρατηθούν χαμηλά οι τόνοι, η αντιπαράθεση να εξελιχθεί σε πολιτισμένο κλίμα και γενικά να βελτιωθεί η εικόνα του προοδευτικού χώρου, ώστε να μείνουν ζωντανές οι προοπτικές μετεκλογικών συνεργασιών.
Προς το παρόν και ενώ είναι σε εξέλιξη οι αντιπαραθέσεις μεταξύ της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και μικρότερων κομμάτων του χώρου, που διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή, η ενωτική τάση δεν θεωρείται η πλέον δημοφιλής, αλλά οι εκφραστές της επιμένουν, εκτιμώντας ότι στην πορεία θα δικαιωθούν εκ των πραγμάτων.
«Ο στρατηγικός αντίπαλος και ο δυνητικός σύμμαχος»
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ανεξάρτητος βουλευτής, πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ:
«Το πρώτο που είπα, επιστρέφοντας στη Βουλή, ήταν ότι βεβαίως υπάρχουν διαφορές στα αριστερά κόμματα, αλλά υπάρχουν και κοινοί τόποι, άρα μπορεί να υπάρξει κοινή δράση. Και σήμερα είδαμε πως, επειδή όλη η προοδευτική αντιπολίτευση και κοινωνικοί φορείς πίεσαν, αποσύρθηκε το άρθρο 23 του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, που έβλαπτε τους δανειολήπτες και εξυπηρετούσε τους servicers. Αυτή ήταν μια πρώτη απάντηση για το τι πρέπει να κάνουμε. Έχουμε διαφορές, αλλά και κοινούς στόχους και θέσεις για άμεσα προβλήματα που αφορούν την κοινωνία. Εκεί, λοιπόν, χρειάζεται ευρεία συμπαράταξη πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων και να δει η κοινωνία ότι υπάρχει μια εναλλακτική πολιτική. Αυτό δεν εμποδίζει την αυτόνομη δράση, ακόμη και τον θεμιτό εκλογικό ανταγωνισμό των αριστερών και προοδευτικών κομμάτων. Αλλά ο κόσμος πρέπει να καταλαβαίνει ποιος είναι ο στρατηγικός αντίπαλος και ποιος ο δυνητικός σύμμαχος. Χρειάζεται, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, κάποιος ανασχεδιασμός».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε ο επίσης ανεξάρτητος βουλευτής και πρώην υπουργός Αλέξης Χαρίτσης, αναφέροντας: «Το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι ένας ατέρμονος εσωτερικός ανταγωνισμός στον προοδευτικό χώρο. Οι συμμαχίες δεν είναι αναγκαίες μόνο για να κερδίσουμε τις εκλογές, αλλά κυρίως για να κάνουμε τις αλλαγές για τις οποίες θα τις κερδίσουμε. Οι κοινωνικές ανάγκες δεν ικανοποιούνται από τη σειρά κατάταξης στην αντιπολίτευση. Οι πολίτες συμμετέχουν όταν τα κόμματα διεκδικούν ισχυρή εκλογική δύναμη για να επιβάλουν συνεργασίες προοδευτικής διακυβέρνησης».
Αλλά και ο πρώην υπουργός Νίκος Μπίστης, που έχει ενταχθεί στην ΕΛΑΣ, επισήμανε σε πρόσφατη ανάρτησή του: «Η ουσία είναι ότι όλη η πληθυντική Αριστερά - πλην του αδιόρθωτου ΚΚΕ - στήριξε die Linke στην Γερμανία, Λούλα στην Βραζιλία, Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ, κινητοποιήσεις στην Γαλλία , Σάντσεθ στην Ισπανία. Έξω πάμε καλά. Ας κάνουμε μια προσπάθεια και για μέσα. Με πρώτο βήμα να σταματήσουν οι μεταξύ μας επιθέσεις. Οι επιθέσεις, όχι η κριτική.»
Από την πλευρά του ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χάρης Τσιόκας, σε άρθρο του, εμμέσως έθεσε εκ νέου την προοπτική συνεργασιών των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς στις 9 μονοεδρικές περιφέρειες: «Γι’ αυτό έχει σημασία να ανταγωνίζονται για το ποιος έχει καλύτερες εναλλακτικές προτάσεις με σαφή τη δέσμευση της αλλαγής όχι απλώς του κ. Μητσοτάκη αλλά της ΝΔ από την κυβέρνηση. Το χθες πρέπει να διδάσκει, όπως συμβόλισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος, παρά τη δίωξη που είχε υποστεί, συνεργάστηκε επιτυχώς με τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο στις εκλογές του ’90, στις 5 τότε μονοεδρικές που σήμερα έγιναν 9 plus….»
Γ.Δ.
