Ανατρέποντας όλους τους διεθνείς κανόνες και καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν ρόλο “παγκόσμιου χωροφύλακα” και ο Τραμπ αναγορεύεται σε υπέρτατο δικαστή, που αποφασίζει για την τύχη χωρών, λαών και των κυβερνήσεων τους.
Για να το επιτύχουν χρησιμοποιούν όλα τα μέσα – από την κρατική τρομοκρατία και την εισβολή σε ανεξάρτητη χώρα, μέχρι την πειρατεία και την απαγωγή ηγετών που αντιστρατεύονται το αμερικανικό δόγμα ισχύος και το σύστημα διεθνούς ασφάλειας που προσπαθεί να επιβάλει η Ουάσιγκτον.
Η διεθνής κοινότητα βλέπει τώρα με αποτροπιασμό να εφαρμόζεται στην πιό ακραία εκδοχή της η “φιλοσοφία” Τραμπ για το ρόλο της “μεγάλης Αμερικής” στις διεθνείς σχέσεις, και για το “δικαίωμα” τους ως παγκόσμια υπερδύναμη να καθορίζουν πως θα κυβερνηθούν οι χώρες και από ποιούς – ανάλογα βέβαια με τον βαθμό υποταγής τους στα κελεύσματα της Ουάσιγκτον και της συμπόρευσης τους με τα αμερικανικά συμφέροντα.
Η επέμβαση στη Βενεζουέλα, η απαγωγή του Μαδούρο και η προσπάθεια εγκαθίδρυσης καθεστώτος ανδρεικέλων, είναι ίσως μια πρόβα τζενεράλε για τη γενική εφαρμογή του “δόγματος” Τραμπ σε παγκόσμια κλίμακα. Με αφετηρία βέβαια τη Λατινική Αμερική, την οποία οι ΗΠΑ βλέπουν ως “πίσω αυλή του σπιτιού τους”. Και με την "ένοχη σιωπή" της Μόσχας, που βλέπει να της αναγνωρίζεται - εμμέσως και κατ΄αναλογία το δικαίωμα να επέμβει στην Ουκρανία και να την καταλάβει
Ο κίνδυνος ανάφλεξης στην περιοχή, με κλιμακούμενες επεμβάσεις και ανατροπές εκλεγμένων κυβερνήσεων, είναι βέβαια ορατός, καθώς στην Λατινική Αμερικανική υπάρχουν πολλές κυβερνήσεις μη αρεστές στον Λευκό Οίκο, στις οποίες εύκολα θα μπορούσαν να προσαφθούν κατηγορίες για “εμπλοκή στη διακίνηση ναρκωτικών”. Αλλωστε και οι αριστερές απόψεις κατατάσσονται από τον Τραμπ στην κατηγορία των... “ναρκωτικών”.
Για τη διεθνή κοινότητα μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος που συνιστά η καταρράκωση των αρχών και των κανόνων διεθνούς δικαίου από την παγκόσμια υπερδύναμη, η οποία υιοθετεί ως βασικό κανόνα το “δίκιο του ισχυροτέρου” και τον νόμο της ζούγκλας.
Η «διεθνής τάξη» που επαγγέλλονταν οι ΗΠΑ, το δικαίωμα των λαών να επιλέγουν κυβερνήσεις, ο σεβασμός της ανεξαρτησίας και το «απαραβίαστο των συνόρων» αποτελούν πλέον κενό γράμμα. Ανίσχυρα όπλα στα χέρια αδύναμων χωρών, απλές υποκριτικές διακηρύξεις για τις υπερδυνάμεις που προσπαθούν να ξαναμοιράσουν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής.
Το είπε σήμερα απερίφραστα ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας: «Eμείς θέτουμε τους όρους. Ο πρόεδρος Τραμπ θέτει τους όρους. Και τελικά, αυτός θα αποφασίσει...»
Χ. Ν.
