Σαν σήμερα, στις 20 Σεπτεμβρίου 1971, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 71 ετών ο Γιώργος Σεφέρης (κατά κόσμον Γεώργιος Σεφεριάδης), έπειτα από μετεγχειρητικές επιπλοκές. Είχε προηγηθεί η εισαγωγή του στις αρχές Αυγούστου στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου υπεβλήθη σε επέμβαση στο δωδεκαδάκτυλο.
Ο σπουδαίος ποιητής γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1900 στη Σμύρνη, ως το μεγαλύτερο παιδί του δικηγόρου και κοινωνικού παράγοντα Στυλιανού Σεφεριάδη και της Δέσποινας Τενεκίδη από τη Νάξο, ενώ είχε δύο αδέλφια, τον Άγγελο και την Ιωάννα (σύζυγο του Κωνσταντίνου Τσάτσου).
Το 1963, η Σουηδική Ακαδημία τού απένειμε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αναγνωρίζοντας την τεράστια διεθνή ακτινοβολία που χάρισε στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία.
Η ιστορική κηδεία-διαδήλωση και το κύκνειο άσμα
Η εξόδιος ακολουθία, δύο ημέρες μετά τον θάνατό του, εξελίχθηκε σε μια από τις πιο εμβληματικές δημόσιες εκδηλώσεις αντίστασης απέναντι στη δικτατορία. Κατά την πορεία προς το Α΄ Νεκροταφείο, το πλήθος σταμάτησε στην Πύλη του Αδριανού τραγουδώντας την απαγορευμένη «Άρνηση» του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του ίδιου.
Τρεις ημέρες αργότερα, στις 23 Σεπτεμβρίου, η εφημερίδα «Το Βήμα» δημοσίευσε το τελευταίο του ποίημα με τίτλο «Επί Ασπαλάθων», γραμμένο στις 31 Μαρτίου 1971, το οποίο αποτελούσε μια ευθεία καταγγελία του καθεστώτος και απέκτησε τεράστιο συμβολικό φορτίο.
Η διαχρονική κληρονομιά στη μουσική και η ιστορική ομιλία στη Στοκχόλμη
Η πορεία των στίχων του πέρασε βαθιά στη μουσική παράδοση, καθώς μελοποιήθηκαν από κορυφαίους συνθέτες και καλλιτέχνες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Νίκος Μαμαγκάκης, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Δήμος Μούτσης, ο Θάνος Μικρούτσικος, οι Αδελφοί Κατσιμίχα, ο Μίλτος Πασχαλίδης και ο Γιώργος Κουρουπός.
Στη συγκλονιστική ομιλία που εκφώνησε στη Σουηδική Ακαδημία στις 11 Δεκεμβρίου 1963, παραλαμβάνοντας το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο Γιώργος Σεφέρης σκιαγράφησε την πατρίδα του ως ένα μικρό «πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο».
Ο ποιητής στάθηκε ιδιαίτερα στον πλούτο μιας παράδοσης που διατηρήθηκε ζωντανή στον χρόνο, τονίζοντας πως η ελληνική γλώσσα συνεχίζει να ομιλείται και να εκθειάζεται αδιάλειπτα επί αιώνες.
